Tag Archives: Coachin

KENDU AL DEZAKET NIRE MOZORROA?

Kanpoaldera azaltzen duzuna eta barruan duzun pertsona berdinak al dira, edo mozorrotu egiten zara? Gaztetako ametsak eta borrokatu zenituen gauzak bete al dira? Ez ote zaizu ahaztu benetan zein zaren eta zer duzun gogoko? Ilusioa pizten dizuten gauzak zure egunerokotasunaren parte al dira? Zeren zain zaude? Noiz arte egongo zara mozorroa jantzita?

Badira bi galdera oso erabilgarriak direnak guzti hori argitzeko, eta zalantzan gauden bakoitzean lagungarri izan daitezkeenak: Nahi dut? Edo… egin behar dut?

Argi dago bizitzan zehar ezin dugula nahi dugun guztia egin momentu oro. Izan ere, konpromezuak, ardurak eta egin beharrak gure bizitzaren parte dira. Horietako asko guk geuk aukeratu eta erabakitakoak dira, baina, zenbat pisatzen du motxila horrek?

Jaiotzen garenean gure disko gogorra hutsik egoten da, garbi-garbia. Eta momentu horretatik aurrera inguruko guztiak intentzio hoberenarekin gure disko gogorra betetzen hasten dira, ondo eta gaizki dagoena gure barnean ondo finka dadin. Muga horietan oinarrituz jokatzen badugu txalotu egiten gaituzte, eta muga horietatik kanpo modu ezberdin batean jokatzen badugu aldiz bide okerretik goazela esango digute. Eta horrela, gune “ondo eta gaizki” sinesmena barneratzen dugu.

Jaio ondoren ondo lo egin, ondo jan, ikastolan zintzoa izan, nota onak izan, kirola egin eta kirol talde batean egon, lagunak izan, maitemindu, ezkondu, hipoteka bat sinatu, seme alabak izan, lana egin, gurasoak zaindu, zahartu, ilobak zaindu, gehiago zahartu, lata gutxi eman eta bake bakean hilez gero, guregandik espero dena egingo dugu. Hau da, gizarteak jarritako mozorroa eta eman digun papera ongi beteko dugu. Baina askotan hori guztia bete arren ez gara gustura egoten, tristura daukagu barnean eta horrela pasatzen zaigu bizitza, zirrararik sentitu gabe. Guztiok dauzkagu gure helburuak, ametsak, bide berriak ezagutu eta bizitzeko beharra, baina horren aurrean gizarteak segituan seinalatzen gaitu eta azkar esaten digute ez goazela bide zuzenetik.

“Zure aldaketak besteengan ere aldaketak sortzen ditu eta jendeari ez zaizkio aldaketak gustatzen”

Guztiok janzten dugu egunero mozorro bat bizitzari aurre egiteko. Guraso zintzoaren mozorroa, langile arduratsuaren mozorroa, pertsona zentzudunaren mozorroa eta beste hainbat mozorro, baina gure barruan benetako pertsona bat dagoela ahazten dugu, ametsak dituen pertsona bat, ilusioak dituena eta gauzak beste era egiteko gogoa daukana… Askotan mozorro horrek pisu handiegia dauka guretzat, eta hala ere berdin jarraitzen dugu gure egunerokotasunean bueltaka, aurrera goazela pentsatuz, baina leku berdinean bueltaka ibiltzen gara, egunero gauza berdinak eginez. Gutxi batzuk aldiz, geratu eta barrura begiratzen dute, beren barruko pertsona txiki horri entzuteko ausardia izaten dute, eta benetan bizitu ahi duten bizitzaz hausnartzen dute, egunero daramaten mozorro hori zalantzan jarriz.

Laguntzaile pertsonalak badakigu eta oso argi daukagu norberaren barruan daudela erantzun guzti horiek, eta norberak badakiela zer duen gogoko eta zer egiten zaion astunegia egunerokotasunean.

Zertarako balio du ingurukoekin ondo egoteak gure barrua triste badago?

Askotan harrituta geratzen naiz nire inguruko jendearekin hitz egiten dudanean eta konturatzen naizenean horietako bakoitzaren barnean zenbat amets, zenbat ilusio eta zenbat gaitasun dauden ezkutatuta, ateratzeko beldurrez, gainontzekoek esango ote dutenaren beldur. Baina askotan lehertzear zauden egun bat iristen da, eta hori guztia kanporatzeko beharra sentitzen duzu.

Horren aurrean gure beldurrei, lotsei, gezurrei eta gabeziei aurre egin behar diegu eta ez da erraza. Askok momentu horretan damututa lehengo bidetik jarraitzen dute, beren ametsak eta ilusioak berriro ere alde batera utzita, beren burua engainatuz eta dauzkaten hutsuneak erosketekin, telebistarekin, janariarekin edo gizarteak eskainitako beste edozein narkotikorekin bete nahiez. Beste askok lana hartzen dute beren bizitzako erronka moduan eta hor igarotzen dituzte eguneko ordu guztiak mundu honetara lanera etorri balira bezala. Hori guztia norberaren barrura ez begiratzearen edo begiratzeko beldurraren ondorioa da.

Baina badira ere barnekoari entzun, hausnartu, norabidea aldatu eta benetan jarraitu nahi duten bidea hartzeko ausardia izan duten pertsonak. Erabaki hori hartu dugunok azkenean jarrera hori hartzen dugu filosofia moduan, eta konturatzen gara egunero ikasi daitekeela eta ikasi nahi dugula zerbait, gure bizitzaren inguruan hausnartu nahi dugula eta gauzak zalantzan jarri nahi ditugula, gure zoriontasunarentzat mesedegarri izan daitezkeen gauza berriak probatuz.  Orduan konturatzen gara Sokratesek zioena egia borobila dela:

Dakidan bakarra da ez dakidala ezer”.

Momentu horretatik aurrera hasten gara gure muina bilatzen. Konturatzen gara ahaztuta genuela zein garen eta zer daukagun gogoko, eta batez ere, konturatzen gara zoriontasuna ez dela borrokatu ondoren iritsiko garen lekua, baizik eta bidea bera dela zoriontasuna. Horrela bizitzarekin dantzatzen ikasten dugu, eta ohartzen gara gure esku dagoela egoera bakoitzaren aurrean hartzen dugun jarrera. Haserre edo triste gaudenean gure egoa da jarrera horren arduradun, gure egoa da borrokan dabilena. Gure egoa izaten da egoera baten aurrean “horrek ez luke horrela izan behar” esaten duena, baina onartu behar dugu egoera den bezalakoa dela eta guk ikasi behar dugula egoera ezberdinekin dantzak ibili eta aurrera egiten.

“Ez dugu mundua den bezala ikusten, baizik eta gu garen bezala”

Beraz, orain duzu aukera konturatzeko zu zeu zein zaren eta zein den zure mozorroa, hainbeste denboran zehar jantzi duzuna eta egokitzen joan zaren mozorro hori. Orain duzu aukera erabakitzeko mozorro hori pisutsuegia ote den edo zerbait kendu nahi ote duzun, eta barruan daukazun pertsona horri utzi nahi ote diozun erabakitzen nola jantzita joan nahi duen hemendik aurrera. Beti esaten dudan bezala:  “Sinplea. Ez erraza, baina bi sinplea.”

Hemen dituzu hainbat gomendio:

LIBURUA: “ENCANTADO DE CONOCERME” (Borja Vilaseca)

PELIKULA: “COME, REZA Y AMA”

ABESTIA: “DESEOS DE COSAS IMPOSIBLES” (La Oreja de Van Gogh)