Tag Archives: Mugak

BIRIBILGUNE BATEAN BUELTAKA

Errutinan bizitzera ohitzen gara, modu berdinean jardun eta pentsatzera. Sistemak eta gizarteak bide zehatz bat erakutsi digu, eta bide hori jarraitzen dugu. Ez diogu momentu batez ere gure buruari galdetzen ea bide hori den gure benetako bidea. Aurrera goazela uste dugu, baina bueltaka gabiltza, biribilgune batean bezala.

Batzuetan biribilgune horren erdian gelditu eta bide egokitik goazen galdetzen diogu gure buruari, baina gizarteak segituan atzetik bozina jo eta aurrera jarraitzen dugu bide berdinetik. Bide horretan bueltaka jarraitzeagatik gure ilusio eta ametsak ahazten zaizkigu. Zorionez gorputzak askotan ohartarazten gaitu, seinaleak bidaltzen dizkigu: nekea, ilusio falta, tristura, mina, antsietatea, beldurrak… hala ere bide berdinean jarraitzea erabakitzen dugu.

Egun guztian zehar korrika ibiltzen gara, askotan nora goazen ere jakin gabe, baina korrika. Hori egin behar dugula pentsatzen dugu, hori dela bidea, gainontzekoek hori egiten dutenez guk geuk ere berdina egin behar dugula. Azkenean, kotxean erregaia falta dela ohartarazten duen seinalea piztu eta presagatik ezin garela geratu esatea bezalakoa da hori, izan ere, geratzen ez bagara momentu batean kotxea erregairik gabe geratuko da, eta orduan arazoa handiagoa izango da.

Guzti hori aldatu edo hobetzeko apur batez gelditzea da modu bakarra. Geratu, nora goazen hausnartu, eta ikusi ea leku hori den guk joan nahi dugun tokia. Gehienetan, gauza gutxiago egitea edo egiten dugun hori mantsoago egitea izaten da konponbiderik egokiena egoerak konpondu eta zoriontsuago izateko.

Oso garrantzitsua da denbora ondo sailkatzea. Denbora da daukagun altxorrik baliotsuena. Denbora ezin dugu erosi, beraz, gure eguneroko denbora nola erabili jakitea da ikasi behar dugun garrantzitsuena. Guztiok denbora berdina daukagu egunean zehar, 24 ordu hain zuzen ere. Denbora hori berdina da lasai dabiltzanentzat edo korrika dabiltzanentzat, baina gure esku dago denbora hori zertan erabili erabakitzea: gure alde, gure aurka, edo beste batzuen denboraren alde.

Estresa ez da kanpoko zerbait, barrukoa baizik. Estresa guk geuk sortzen dugu gure bizimoduarekin, bizitza ikusi eta sentitzeko daukagun erarekin. Beraz, ez begiratu kanpora hori konpontzeko, konponbidea zure barruan dago. Munduak berdin jarraituko du zu aldatu edo ez, baina zu aldatzen bazara, zure mundua aldatuko da.

Gehienetan ez geratzeko arrazoi nagusia beldurra da, eta estresa beldur horren ondorioa besterik ez. Geratzeak eta barrura begiratzeak guzti horretaz konturatzen lagunduko digu, gure burua hobeto ezagutzen. Non gauden eta nora goazen jakitea baimenduko digu. Ez bagara orain geratzen, lehenago edo beranduago geratuko beharko dugu, baina seguruenik kolpea handiagoa izango da zenbat eta beranduago gelditu.

Har ezazu mesedez zuretzat tarte bat, ahal baduzu egun oso bat. Zuretzako egun bat hartzea asko iruditzen bazaizu, bi egun hartzea komeni zaizunaren seinale izango da. Zuretzat, munduko pertsonarik garrantzitsuenarentzat, ezin al duzu egun bat hartu? Egun horretan lasaitasunez barrura begiratu eta idatzi ezazu non zauden, nola egon nahiko zenukeen eta zer aldaketa behar dituzun. Horrek ez du esan nahi aldaketa horiek orain egin behar dituzunik, momentuz behintzat barrura begiratzea eta barnean sentitzen duzunari arretaz entzutea nahikoa da. Pausoz pauso eta poliki-poliki. Lan handia da lehen pausu hori egitea.

Ziur naiz behin ariketa hori egitean gustua hartuko diozula eta orain arte zuretzako tarterik izan ez duen egutegi horretan zuretzako tarte gehiago hartzen saiatuko zarela. Noski baietz, merezi duzu, eta hori onartzea da aldaketaren lehen pausua. Har ezazu denbora gehiago zuretzat.

Hemen duzu galdera garrantzitsu bat: Orain bertan zer izango litzateke zure bizitza aldatuko lukeen hori? Zer aldatuko zenuke zure bizitzan?

KENDU AL DEZAKET NIRE MOZORROA?

Kanpoaldera azaltzen duzuna eta barruan duzun pertsona berdinak al dira, edo mozorrotu egiten zara? Gaztetako ametsak eta borrokatu zenituen gauzak bete al dira? Ez ote zaizu ahaztu benetan zein zaren eta zer duzun gogoko? Ilusioa pizten dizuten gauzak zure egunerokotasunaren parte al dira? Zeren zain zaude? Noiz arte egongo zara mozorroa jantzita?

Badira bi galdera oso erabilgarriak direnak guzti hori argitzeko, eta zalantzan gauden bakoitzean lagungarri izan daitezkeenak: Nahi dut? Edo… egin behar dut?

Argi dago bizitzan zehar ezin dugula nahi dugun guztia egin momentu oro. Izan ere, konpromezuak, ardurak eta egin beharrak gure bizitzaren parte dira. Horietako asko guk geuk aukeratu eta erabakitakoak dira, baina, zenbat pisatzen du motxila horrek?

Jaiotzen garenean gure disko gogorra hutsik egoten da, garbi-garbia. Eta momentu horretatik aurrera inguruko guztiak intentzio hoberenarekin gure disko gogorra betetzen hasten dira, ondo eta gaizki dagoena gure barnean ondo finka dadin. Muga horietan oinarrituz jokatzen badugu txalotu egiten gaituzte, eta muga horietatik kanpo modu ezberdin batean jokatzen badugu aldiz bide okerretik goazela esango digute. Eta horrela, gune “ondo eta gaizki” sinesmena barneratzen dugu.

Jaio ondoren ondo lo egin, ondo jan, ikastolan zintzoa izan, nota onak izan, kirola egin eta kirol talde batean egon, lagunak izan, maitemindu, ezkondu, hipoteka bat sinatu, seme alabak izan, lana egin, gurasoak zaindu, zahartu, ilobak zaindu, gehiago zahartu, lata gutxi eman eta bake bakean hilez gero, guregandik espero dena egingo dugu. Hau da, gizarteak jarritako mozorroa eta eman digun papera ongi beteko dugu. Baina askotan hori guztia bete arren ez gara gustura egoten, tristura daukagu barnean eta horrela pasatzen zaigu bizitza, zirrararik sentitu gabe. Guztiok dauzkagu gure helburuak, ametsak, bide berriak ezagutu eta bizitzeko beharra, baina horren aurrean gizarteak segituan seinalatzen gaitu eta azkar esaten digute ez goazela bide zuzenetik.

“Zure aldaketak besteengan ere aldaketak sortzen ditu eta jendeari ez zaizkio aldaketak gustatzen”

Guztiok janzten dugu egunero mozorro bat bizitzari aurre egiteko. Guraso zintzoaren mozorroa, langile arduratsuaren mozorroa, pertsona zentzudunaren mozorroa eta beste hainbat mozorro, baina gure barruan benetako pertsona bat dagoela ahazten dugu, ametsak dituen pertsona bat, ilusioak dituena eta gauzak beste era egiteko gogoa daukana… Askotan mozorro horrek pisu handiegia dauka guretzat, eta hala ere berdin jarraitzen dugu gure egunerokotasunean bueltaka, aurrera goazela pentsatuz, baina leku berdinean bueltaka ibiltzen gara, egunero gauza berdinak eginez. Gutxi batzuk aldiz, geratu eta barrura begiratzen dute, beren barruko pertsona txiki horri entzuteko ausardia izaten dute, eta benetan bizitu ahi duten bizitzaz hausnartzen dute, egunero daramaten mozorro hori zalantzan jarriz.

Laguntzaile pertsonalak badakigu eta oso argi daukagu norberaren barruan daudela erantzun guzti horiek, eta norberak badakiela zer duen gogoko eta zer egiten zaion astunegia egunerokotasunean.

Zertarako balio du ingurukoekin ondo egoteak gure barrua triste badago?

Askotan harrituta geratzen naiz nire inguruko jendearekin hitz egiten dudanean eta konturatzen naizenean horietako bakoitzaren barnean zenbat amets, zenbat ilusio eta zenbat gaitasun dauden ezkutatuta, ateratzeko beldurrez, gainontzekoek esango ote dutenaren beldur. Baina askotan lehertzear zauden egun bat iristen da, eta hori guztia kanporatzeko beharra sentitzen duzu.

Horren aurrean gure beldurrei, lotsei, gezurrei eta gabeziei aurre egin behar diegu eta ez da erraza. Askok momentu horretan damututa lehengo bidetik jarraitzen dute, beren ametsak eta ilusioak berriro ere alde batera utzita, beren burua engainatuz eta dauzkaten hutsuneak erosketekin, telebistarekin, janariarekin edo gizarteak eskainitako beste edozein narkotikorekin bete nahiez. Beste askok lana hartzen dute beren bizitzako erronka moduan eta hor igarotzen dituzte eguneko ordu guztiak mundu honetara lanera etorri balira bezala. Hori guztia norberaren barrura ez begiratzearen edo begiratzeko beldurraren ondorioa da.

Baina badira ere barnekoari entzun, hausnartu, norabidea aldatu eta benetan jarraitu nahi duten bidea hartzeko ausardia izan duten pertsonak. Erabaki hori hartu dugunok azkenean jarrera hori hartzen dugu filosofia moduan, eta konturatzen gara egunero ikasi daitekeela eta ikasi nahi dugula zerbait, gure bizitzaren inguruan hausnartu nahi dugula eta gauzak zalantzan jarri nahi ditugula, gure zoriontasunarentzat mesedegarri izan daitezkeen gauza berriak probatuz.  Orduan konturatzen gara Sokratesek zioena egia borobila dela:

Dakidan bakarra da ez dakidala ezer”.

Momentu horretatik aurrera hasten gara gure muina bilatzen. Konturatzen gara ahaztuta genuela zein garen eta zer daukagun gogoko, eta batez ere, konturatzen gara zoriontasuna ez dela borrokatu ondoren iritsiko garen lekua, baizik eta bidea bera dela zoriontasuna. Horrela bizitzarekin dantzatzen ikasten dugu, eta ohartzen gara gure esku dagoela egoera bakoitzaren aurrean hartzen dugun jarrera. Haserre edo triste gaudenean gure egoa da jarrera horren arduradun, gure egoa da borrokan dabilena. Gure egoa izaten da egoera baten aurrean “horrek ez luke horrela izan behar” esaten duena, baina onartu behar dugu egoera den bezalakoa dela eta guk ikasi behar dugula egoera ezberdinekin dantzak ibili eta aurrera egiten.

“Ez dugu mundua den bezala ikusten, baizik eta gu garen bezala”

Beraz, orain duzu aukera konturatzeko zu zeu zein zaren eta zein den zure mozorroa, hainbeste denboran zehar jantzi duzuna eta egokitzen joan zaren mozorro hori. Orain duzu aukera erabakitzeko mozorro hori pisutsuegia ote den edo zerbait kendu nahi ote duzun, eta barruan daukazun pertsona horri utzi nahi ote diozun erabakitzen nola jantzita joan nahi duen hemendik aurrera. Beti esaten dudan bezala:  “Sinplea. Ez erraza, baina bi sinplea.”

Hemen dituzu hainbat gomendio:

LIBURUA: “ENCANTADO DE CONOCERME” (Borja Vilaseca)

PELIKULA: “COME, REZA Y AMA”

ABESTIA: “DESEOS DE COSAS IMPOSIBLES” (La Oreja de Van Gogh)

LAGUNTZAILE PERTSONALA ZERTARAKO?

Askotan galdetzen didate eta nik ere galdetzen diot nire buruari laguntzaile pertsonal bat zertarako ote den, zer abantaila izango ote dituen. Hori mahai gainean jarri ondoren, lehenengo pentsamendua zera izaten da: laguntzailerik hoberena norbera da, dudarik gabe. Nork jakingo du norbere buruaz gehien? Norberak. Baina askotan ez dugu gure buruarekin zintzo jokatzen edo baldintzatuta egoten gara gure sinesmen, inguru edo egoerarekin.

Laguntzeko baliagarriak suerta daitezkeen hainbat tresna ere baditugu: inguruko lagunak, familia, tailerrak, ikastaroak, aldizkariak, liburuak, bideoak… Material asko dago gaur egun, beraz laguntza aproposa non lortu badago gure inguruan. Hala ere, bilaketa lan sakona egin behar da, eta ondoren zehaztasun handia behar da jasotako informazio guztia sailkatu eta egokia zein den hautatzeko.

Ondorioz, batzuetan kanpoko laguntza apur bat ondo etortzen da gure arazoak, ideiak, asmoak, ametsak eta helburuak ordenatzeko. Baita egiazkoak diren edo ez zehazteko ere, eta batez ere gure buruari galdera zintzoak egiteko. Galdera zintzoetatik aterako baitira erantzun zuzenak. Eta azken batean hori da gure helburua, ezta?

Guzti horrek zer abantaila dauzka edo zer lor dezakezu? Besteak beste, zure buruan bueltaka dabilena azaltzea, beste ikuspuntu edo iritzia jasotzea, zure sinesmen mugatzaileak identifikatu eta ezabatzeko aukera izatea, zure sentimendu eta emozioak modu egokian kudeatu eta zure alde jartzea, eta abar. Horren ondoren, pentsamendu desberdin eta argiagoekin, sentimendu eta emozioak ere argiagoak izango dira. Ondorioz, jorratuko dituzun ekintzak zuzenagoak eta zehatzagoak izango dira, eta emaitzak ere lehenago iritsiko dira. Horrela, lortu nahi duzun helburura eramango zaituen bidea ere argituko da. Erantzuna zure barruan dago, erantzun hori zein den ezagutzeko bidea ere zuk daukazu eta zein bide hartu erabakitzea zure lana da.

Liburu honetan nire esperientzia kontatuko dizut, pertsonekin, taldeekin eta enpresekin ikasi dudana, nire eta beraien helburuak lortzeko erabilitako erramintak, prozesuak eta galderak azalduko ditut, horrela zure prozesua ere erraztu daitekeelakoan.

Nik nire prozesua egin behar izan dut eta oraindik ere bide horretan nabil. Nire ustez bizitza osoko lana da norberak bere burua ezagutu eta egin beharreko aldaketa txikiak egiten joatea, jarraitu nahi dugun norabidea zehaztuz. Eta zer ikasi dut ibilbide horretan zehar? Zoriontasuneko bidean egoteko maitasunez bizi behar dela, esker onekoa izateak bakea ematen duela, helburuak lortzeko pertsona desberdin batean bihurtu behar dela eta guzti hori norberaren esku dagoela. Zu eta zure jarrera bakarrik falta dira zure amestutako bizitza hori izateko. Ez da beharrezkoa inork zer egin behar dugun esatea, guk geuk nor garen ezagutzea besterik ez da behar, nahikoa da horrekin. Batzuk minutu bakar bat behar dute horretaz konturatzeko, beste batzuk bizitza osoa behar izaten dute, eta beste batzuk berriz 10 bizitza izanda ere ez lirateke konturatuko. Norberaren esku dago konturatu nahi izatea edo ez.

Nire lanean Coaching erramintak erabiltzea gustatzen zait, eta liburu honetan ere hala egin dut. PNL filosofia eta adimen emozionala aplikatzea ere gustuko dut, eta batez ere sena, sen ona (gaztelaniaz “sentido común” litzatekeena). Sen ona topatzen dugunean zailtasun asko konpontzen dira. Ez arazoa konpontzen dugulako, baizik eta arazoak berez garrantzia galtzen duelako. Horretan oinarritzen da PNL filosofia: “arazoa ez da arazoa, arazoa da nik nola ikusten edo bizitzen dudan arazoa”.

Askotan, behin eta berriz pareta beraren aurka jotzen aritzea saihesteko garrantzitsuena ikuspuntua eta ikusteko betaurrekoak aldatzea izaten da. Hau da, bizitzan daramagun karga samurtzea lortu behar da, ez etengabe karga gehiago sartzea. Azkenean, gure burua ezagutzea, guretzat egokiena zer den jakitea eta indarrak ondo sailkatzea da gure helburuak lortu eta bizitza atsegina izateko behar duguna.

Liburua 3 zatitan banatzea erabaki dut. Uste dut prozesu egokia dela aurrera pauso txikiekin bidea egiteko.

  1. Lehenengo zatia BARRURA BEGIRA da, eta bertan begirada bat emango diogu arreta osoz barnean daukagunari. Zati horri esnatzea deitzen diot. Horren bidez nor garen konturatuko gara, zer eta nola sentitzen dugun eta zein den gure egoera. Horretan oinarrituz egin beharreko hurrengo pausoak argitasunez hautatzeko aukera izango dugu.
  2. Bigarren zatia ZURE ALTXORRA EZAGUTU da, eta beste bi zatitan erdibituta dago. Lehenengoa kontzeptuak ezagutzean datza, hau da, gure burua mugatu eta indartzen duten baldintza garrantzitsuak ezagutu eta erabili ahal izateko. Bigarrena baliabideetan oinarritzen da, eta aurretik ezagututako kontzeptuak gure alde jartzeko erramintak dira.
  3. Hirugarren zatia ORAIN DA ZURE GARAIA da, martxan jartzeko zatia hain zuzen ere. Barrura begiratu, gure gaitasunak ezagutu eta hobetzeko arloak landu ondoren, gure helburuen bila joateko plana finkatu eta martxan jartzeko garaia da. Azken zati horrek ere bi pausu nagusi dauzka. Alde batetik, planifikatu. Zati honen oinarria non gauden eta nora joan nahi dugun argi izatea da, eman beharreko pausuak zehaztea eta noiz eta nola emango ditudan finkatzea. Bestetik, jardun. Zerbait lortu nahi badugu ezinbestekoa da martxan jartzea, egunerokotasuneko errutina edo erosotasunetik irten eta gauza berriak egiten hastea. Kasu honetan, aurretik planifikatutakoa betetzen hastea izango da helburua, nahi dugun horretara heltzeko. Pausu oso garrantzitsua da azken hori, eta pertsona asko dira gai izaten ez direnak. Askotan aipatzen dudan bezala, igeri egiten ikasteko uretara salto egin beharra dago. Teknika ikastea, ezagutzea eta gaiari buruz irakurtzea oso ondo dago, baina uretan sartzea ezinbestekoa da. Bizitzan ere gure helburuak lortzeko salto egin eta arriskatu beharra dago. Gauden lekutik atera eta bizitza berri bat sortu, baina ez kezkatu, ez beldurtu oraindik. Hemen izango dituzu beharrezko erramintak, azkenean salto hori konfiantza osoz egiteko.

Kapitulu bakoitzaren bukaeran ariketa edo galderaren bat jartzea erabaki dut irakurketa hausnarketa moduan erabiltzeko. Azkenean, irakurtzen goazen heinean, gure burua aztertu eta lanean joateko. Aldaketa zure barnean sortutakoa izango da, hau da,  zuk ikusitakoa, zuk ezagututakoa, zuk zeuk erabakitakoa. Ziur kanpotik ere aldaketa horiek antzemango direla, baina aldaketa nagusia zure barruan gertatuko da. Zuk zeuk zure buruarekin izango duzu aldaketa.

Badakit, kontziente naiz batzuetan harrigarria dirudiela diodanak. Badakit pertsona asko daudela guzti honetan sinesten ez dutenak. Ez nau harritzen, eta ez ditut kritikatzen, izan ere, ni ere horrelakoa nintzen nire aldaketa pertsonala egin arte eta emaitzak ikusi arte. Geroztik nirekin lan egin duten pertsona askotan ikusi dut aldaketa berdina, asko ikusi ditut leku ilun batetik atera eta leku atsegin batera bidea egiten. Konfiantza izatea bakarrik eskatzen dizut, zure burua eta bihotza irekita edukitzea aldaketa horiek antzemateko.

Uste dut pertsonak ezagutzen hasia naizela azken urteetan eta ziur naiz pertsona bakoitzaren barruan gaitasunez betetako izar dirdiratsu bat dagoela. Baita zure barruan ere. Ni ziur naiz, eta zu? Laguntzarik behar izanez gero, hemen egongo naiz zure zain.

Ondo izan.

 

 

ZURE BIZITZA ALDATZEKO 25 GALDERA

 

Galdera onek beti dakartzate erantzun onak. Artikulu honetan galdera batzuk sailkatu ditut, arretaz barrura begiratu, ikusi, entzun eta bizitzan denok jakin beharko genituzkeen erantzunak topatzeko. Zer nahi dut benetan?

Pertsonekin urte asko lanean pasa ondoren badakit muga guztiak norbere barruan daudela eta gure hazkuntza muga horietaraino iritxiko dela gehienez, inoiz ez muga horietatik haratago. Baina berri on bat daukat zuretzat. Muga horiek norberak jartzen ditu, beraz, norberak aldatu ditzake eta ikusmira zabaldu. Mugak gaindituz gero zure hazkuntza ere proportzionalki handituko da. Horretarako zu eroso zauden leku horretatik atera eta zure hazkuntza lekura mugitu beharko duzu. Gaur zarena utzi eta pertsona berri bat izan beharko duzu. Prest al zaude?

Hemen jarri dizkizudan galderekin zure sinesmenak alde batera utzi eta ikuspuntu berri batekin begiratu beharko duzu zure barrura. Zure buruak eta bihotzak emango dizkizute erantzunak. Ahaztu kanpoko baldintzak: zer esango dute? Ni ez naiz horretarako jaioa? ez dut balio? zaharregia edo gazteegia naiz? ez naiz uste bezain ona? Entzun bihotzari, entzun arimari, entzun zure gorputzeko seinaleei eta benetan zure ametsak topatzean, agian zu berri bat ezagutuko duzu. Galderei erantzun ondoren energia gehiago izango duzu, gogo gehiago, zure norabidea askoz ere argiagoa izango da, zehatzagoa. Zu izango zara zure buruarekin egongo dena bizitza guztian, zurekin baino gehiago ez duzu inorekin hitz egingo, baina entzuten al diozu zure buruari? Eta zure bihotzari? Ba al dakizu momentu oro zer esaten edo adierazten dizuten?

Erantzuteko garaian gauza bat eskatu nahiko nizuke. Badakit, probatuta daukat eskatuko dizudan hau dela egiazko aurrera pausoa egiteko baldintzetako bat. Erantzuna izan dadila zure barruan dagoen ideietatik sortua, eta ez zure sinesmen mugatzaileak erantzun zuzena dela esaten dizuna. Zure erantzunak izango dira, zuretzat bakarrik, inori ez dizkiozu erakutsi beharko, beraz, ez egin tranparik zure buruari. Mundu guztia engaina dezakezu, baina ez zure burua. Batzuetan erantzunak beldurra ematen digu, badakit zer esaten didan barruak baina hori lortzeko bidea ezin dut ikusi eta nire erantzuna aldatzen dut. Oraingoan eskatuko dizudana da muga hori alde batera uztea, eta zure lehen erantzuna idaztea. Ez badakizu horra iristeko bidea lasai, normala da, hori beste lan bat da, baina nora joan nahiko zenukeen jakitea da garrantzitsuena. Bidea eta baliabideak gero agertuko dira.

Zu prest bazaude ni ere prest nago galdera hauek egiteko. Seguru nago galderen ondoren beste pertsona bat izango zarela, beste ikuspuntu batekin, askoz ere argiagoa, energia gehiagorekin. Hasiko gara? Hementxe doaz galderak:

  • Zer da ezinezkoa dirudiena nire bizitzan, baina egia bihurtuko balitz dena aldatuko lukeena?
  • Zer da oso garrantzitsua niretzat?
  • Zer egingo nuke gaizki ateratzeko edo huts egiteko beldurrik ez banu?
  • Zer da benetan nahi dudana eta zer egingo dut horrekin?
  • Zer egingo nuke gustura emaitza ziurtatuta balego?
  • Zerk emango lioke zentzua nire bizitzari?
  • Zer botatzen dut faltan nire bizitzan?
  • Zer egingo nuke gustura nire bizitza osoan?
  • Zer hasi, zer jarraitu eta zer bukatu nahi dut?
  • Nolakoa litzateke nire ametsetako bizitza?
  • Zein jarrera aldatu nahi ditut ni berri bat izateko?
  • Zer da gehien gustatzen zaidana, eta non edo zertan sentitzen naiz ondo nire buruarekin?
  • Nola sinplifika dezaket nire bizitza?
  • Zein da nire bizitzako ametsik garrantzitsuena?
  • Zein dira nire gaitasunak eta trebeziak?
  • Ze irabazi eta galduko nuke amets horiek lortuz gero?
  • Prest al nago nire ametsen eta barruak esaten didanaren bila joateko?
  • Ez banu diru arazorik, zer egingo nuke?
  • Nolakoa da nire buruarekin daukadan erlazioa?
  • Nire ingurua laguntzailea edo mugatzailea da?
  • Zer hobetu beharko nuke?
  • Gaur hilko banitz, zein etorriko litzake nire hiletara eta zer esango lukete?
  • Zer egingo luke nik gehien miresten dudan pertsona horrek nire lekuan?
  • Nire lagun hoberena nire lekuan balego, zer gomendatuko nioke?
  • Zein izango da nire hurrengo pausoa?

Lan hau egin baduzu seguru nago beste ikuspuntu bat izango duzula zure burua eta bizitzaz. Baita zure ametsak, helburuak eta eman beharreko pausoak argiago ikusiko dituzula ere. Orain zure esku dago. Zauden lekuan geratzen bazara, primeran, zure erabakia da. Aurrera pausoren bat egiten baduzu, oso ondo, asko ikasiko duzu eta zure autoestimua hobetuko duzu. Aldaketa nagusi edo garrantzitsuren bat egin behar baduzu, animo, baina poliki-poliki hasi, pausoz pauso, txikitan ibiltzen ikasi zenuen bezala.

Espero dut argitzen lagundu izana eta laguntzarik beharrez gero, badakizu non nagoen. Ondo izan.

 

 

 

 

 

 

DOAKO 5 IDEIA KRISI GARAIAN OPARITZEKO

Askotan zerbait oparitu nahi izaten diogu lagun, familiar edo ezagun bati eta ez dakigu zer egin. Normalean denda handi horietako batera joaten gara, buelta ugari eman, denbora pila bat igaro, eta azkenean zerbait hartzen dugu (askotan gehiegi ordainduta). Ondoren, pertsona horrengana joaten gara oparia baloratuko duen esperantzarekin.

Gaurkoan, arlo honetan pixka bat laguntzeko asmoz hainbat ideia plazaratuko dizkizuet, baliagarriak izango direlakoan. Hain zuzen ere, doako opari batzuk aurkeztuko dizkizuet. Krisi garairako opariak direla idatzi dut ez direlako dirua balio duten opariak. Ez da egia izango! Ba, bai, egia da. Nire bazkide eta lagun @ikerhacedor-ek dion bezala: “erotu gara!”. Ziur naiz jasoko dituen pertsonari izugarri gustatuko zaizkiola, eta ez dituela nolanahi ahaztuko. Izan ere, nahiz eta doakoak izan, balio izugarria duten opariak dira. Baina, oparia egin behar duena (zu, alegia) gai izango ote da mota honetako opariak eskaintzeko?

 Hemen dituzue ideiak:

  1. EGIAZKO BESARKADA BAT

Bai, besarkada bat. Baina ez 2 segundoko horietakoa, ezta norbait agurtzeko erabiltzen den horietakoa ere. Ez, benetako besarkadez ari naiz. Abisatu ondoren ematen den horietakoa: “ama, besarkada bat emango dizut, merezi duzu eta”. Bihotzetik ateratzen den horietako bat. Inoiz jaso ahal duzue horrelako besarkadarik? Nola sentiarazi izan zaituzte? Opari bat da edo ez? Ba denbora galtzen ari zara dagoeneko. Ziur inguruko norbaitek horrelako besarkada bat merezi duela. Irribarre urduririk gabe, txiste eginez eman gabe, baizik eta benetako besarkada bat.

  1. ARRATSALDE BAT

Arratsalde bat? Bai, arratsalde bat. Zer gustatzen zaio zure emazte, seme, aita, lagun edota andregaiari? Oparitu iezaiozu arratsalde bat berari gehien gustatzen zaion horretan. Berarentzako, berarekin. Ba al dago opari hoberik?

Beti gogoratzen dut mutiko baten istorioa. Mutiko hark aita ospetsu bat zuen, mediku ospetsua hain zuzen. Hain ospetsua zen beti gaixoekin kontsultan edo konferentziak ematen aritzen zela munduan zehar eta familiarekin egoteko denborarik ez zuen izaten. Egun batean bere semeak zera galdetu zion: “aita, zenbat kobratzen duzu bi orduko kontsulta batengatik?” Eta aitak 400 euro kobratzen zituela erantzun zion. Denbora baten ostean, semeak 400 euro aurreztea lortu zuenean, dirua hartu eta aitarengana joan zen bi orduko kontsulta baten eske.

Maite zaituen pertsonak ez du zure dirua edo zure titulurik nahi. Zu nahi zaitu, eta zu pertsona bezala berarekin egotea da oparirik hoberena, denbora oparitzea. Hitz egin, entzun, bere bizitzaz galdetu, kezkak elkarbanatu, elkarrekin barre egin, eta abar. Pertsona bati arratsalde bat oparitu eta seguru ez duela nolanahi ahaztuko.

  1. ESKUTITZ BAT

Lehengo garaietan bezala. Ordenagailurik gabe, Whatsapp gabe, Facebook eta Twitter alde batera utzita. Hartu momentu goxo bat, gehien gustatzen zaizun boligrafoa, leku atsegin bat eta konektatu zure barruarekin, zure bihotzarekin eta idatzi. Konta iezaiozu pertsona horri zenbat baloratzen duzun, zenbat lagundu dizun eta berarekin igarotako zenbat une berezi dauzkazun gogoan. Gogorarazi zenbat balio duen eta zergatik den zuretzako hain garrantzitsua. Seguru izugarri gustatuko zaiola oparia, baina ausartzen al zara?

  1. BARKAMENA

Egiazko barkamena, aitzakiarik gabekoa. Bihotzetik ateratzen den barkamena, begietara begiratuz patekatzen dena. Ziurrenik guztiok daukagu inguruan gure barkamena merezi duen norbait. Beraz, aukera ona da beregana hurbildu eta bihotzez zera esateko, adibidez: “Zerbait esan diezazuket? Denbora daramat honi bueltak emanez, eta ohartu naiz barkamena eskatu behar dizudala biok dakigun horregatik”. Ole, ole eta ole! Hori egiteko gai bazara, munduko pertsonarik handiena zara. Izan ere, ez digute barkamena eskatzen irakasten, eta aitzakien atzean ezkutatzen pasatzen dugu bizitza guztia, biktima bihurtu eta gure errespontsabilitateei uko eginez. Oparitu barkamena eta ez du oparia inoiz ere ahaztuko.

  1. ESKER ONA

Egun bat aukeratu, zure buruarekin ados jarri eta atera kalera esker ona banatzera: irribarre bat, kaixo, egun on, mila esker, zer moduz doakizu, lagundu al dezaket, mesedez, gero arte… Zenbat aldiz joaten gara kaletik inguruan gertatzen denaz ohartu gabe? Badirudi panpinak garela, guk ezin dugula kontrolatu edo baldintzatu inguruan gertatzen den guzti hori. Horren aurrean jarrera aldatu, geldotasuna alde batera utzi eta gainontzekoei esker ona eskaini diezakegu.

Gogoratu Kalkutako Teresak zioena: “Ez dadila inor zure ondotik joan ezer onik jaso gabe edota etorri zenean baino zoriontsuago izan gabe”. Zure esku dago hori betetzea, ez dago beste inoren esku. Are gehiago, menpekotasuna sortzen du, izan ere, ematen duena da gehien jasotzen duena. Beraz, esker ona eskaintzen duzunean zure barnea ere esker onez, pozez eta harrotasunez beteta egongo da.

 

Hemen idatzi dudan guztia sinplea da. Sinplea, baina ez erraza. Badakit esfortzu pertsonala egin behar dela opari hauek egiteko. Barrura begiratu eta indarrez betetzea beharrezkoa da besteari gure hoberena emateko. Ez da erraza umiltasunez bihotza irekitzea, emozioak ondo kudeatzea, barruak zer dion entzutea eta guzti hori eskuzabaltasunez agertzea.

Horrelakoetan gure egoak oihu egiten digu: “geldirik! ez mugitu!”. Askotan esan ohi dudan bezala, ZURE ESKU DAGO. Zure esku dago egoak dion hori gainditu, ausarta izan eta inguruko pertsona horiei hain opari bereziak egitea. Hala ere, gure tailerretan asko errepikatzen dugun beste gauza bat ondorengoa da: guzti hori entzun eta artikulu hau irakurri eta gero ere ez bazara opari hauetakoren bat egiteko gai, zure barnean begiratu beharra daukazu. Zergatik ez naiz ausartzen? Zergatik ez naiz gai? Kontuan izan ez dela berdina opari horiek “ezin egitea” edo “egin nahi ez izatea”. Bigarren hori guztiz errespetagarria da, baina “ezin egitea”… begiratu beharra dago.

Bukatzeko doako oparitxo horietako bat eskaini nahi nizueke, bihotzez nire esker ona azaldu nahi nuke artikulu hau irakurtzeagatik, eta animatzen zaituztet ingurukoei oparitxo hauek egiten ausartzea.

Azkenik, gomendio pare bat, interesgarriak direlakoan:

PELIKULA: “CADENA DE FAVORES”

LIBURUA: “VIVIR LA VIDA CON SENTIDO” (Victor Kuppers)

“Behin bakarrik biziko gara, baina nahikoa da ondo biziz gero”

Sinesmenen garrantzia: SALTZAILE GORRAREN IPUINA

“Bazen behin bidegurutze garrantzitsu baten ondoan bizi zen gizon bat. Egunero goizean goiz berak etxean egindako ogitartekoak saltzeko postu txiki bat jartzen zuen bidegurutzean.

Gorra zen gizon hura, eta beraz, ez zuen irratiko berririk entzuten. Gainera, ez zuen oso ondo ikusten, eta ez zituen telebistako eta egunkarietako berriak ikusi eta irakurtzen. Baina hori bai, ogitarteko zoragarriak saltzen zituen egunero bere postu txikian.

Halaxe pasa zituen hilabeteak, azkenean lursail bat alkilatu behar izan zuen arte. Izan ere, geroz eta ogitarteko gehiago saltzen zituen. Koloretako kartel handi bat jarri zuen bertan eta egun osoa garrasika igarotzen zuen : Eros itzazue ogitarteko gozo-gozoak ! Eta esan bezala, jendeak egunetik egunera ogitarteko gehiago eta gehiago erosten zituen.

Geroago lursail handiago bat alkilatu zuen, kokapen hobearekin, eta salmentak gorantza zihoazen. Geroz eta lan gehiago zeukan, eta bere semeari deitzea erabaki zuen laguntza eske. Izan ere, hiri handi batean lanean zebilen enpresari ospetsu bat zen semea.

Aitaren deiari ondorengoa erantzun zion semeak: Baina, aita, ez al duzu berririk entzun edo ikusten irrati, telebista eta egunkarietan? Krisi izugarria igarotzen ari gara, egoera oso larria da, ezinezkoa da orain negoziorik irekitzea.

Horren aurrean, aitak zera pentsatu zuen: Nire semea enpresari oso ona da, kontaktu garrantzitsuak ditu. Ezinezkoa dela badio, arrazoi izango du.

Horrela, kontu handiz jarraitu zuen bere ogitartekoen negozioan. Geroz eta ogi eta osagai gutxiago erosten zituen, badaezpada. Ondorioz, geroz eta ogitarteko gutxiago saltzen zituen. Eta denbora baten ostean negozioa itxi behar izan zuen.

Goiz hartan berriro ere bere semeari deitu eta ondorengoa esan zion: arrazoi zenuen, krisi-egoera larria da eta nik ere negozioa itxi behar izan dut.”

SINESMENEN BOTEREA

Sinesmenen arabera sentitu eta jokatzen dugu, eta kode horretan oinarrituz hartzen ditugu erabakiak. Sinesmenak alde batetik gure ahalmena dira, baina beste aldetik gure freno ere bai.

Konturatu gabe ezartzen dira gure barnean: gure ingurua, noizbait esan ziguten hura, noizbait txalotu zigutena, noizbait aurpegiratu zigutena, eta abar. Bizitzako egoera guzti horiek ziztada txikiak uzten dituzte gure inkontzientean, eta apurka-apurka gure sinesmenak sortuz doaz. Baina, zenbatek jartzen ditugu zalantzan sinesmen horiek? Beste herrialde batean jaio izan banintz, beste familia batean, beste ingurune batekin, berdin pentsatuko nuke? Sinesmen berdinak izango nituzke? Eta ez banu berdin pentsatuko, ez nintzateke ni izango?

Continue reading…

NOLA GAINDITU MUGATZEN GAITUZTEN BELDURRAK

Nola izango litzateke bizitza beldurrik ez bagenu? Irudikatu al dezakegu nolakoa izango litzatekeen? Gauza asko egiteko eta gauza berri asko probatzeko ausardia izango genuke. Bai, baina bizitza ez da erraza: lanera joan beharra, seme-alabak, hipoteka ordaindu beharra… Nire galdera ondorengoa da: Ba al zenuen ametsik gaztetan? Non geratu dira amets horiek?

 

Continue reading…